Facebook'ta Paylaş


Naim Polat

444444444555555555.jpg


      GURUR

Niye?
Niye bilmiyorum niye aldım kalemi elime
Belki eskisi gibi birşeyler yazmak için
Veya;
Veya bir şiir,son mısraları kafiyeli
Ama
Ama içimden gelmiyor
Belki,bu gün onlar kararttı beynimi
Düşünemiyorum
Birşeyler karalamak için kendimi zorluyorum
Ama
Ama nafile
Biraz daha direniyorum,ağlamak geliyor içimden
Doyasıya ağlamak
Başımı bir yastığa,
Bir dostun omzuna dayamak istiyorum
Ama ne bir yastık,ne bir dost bulabiliyorum yanımda
Ve bir kendini bilmezliğin içinde yuvarlanıyorum
Düşlerimde hep o....
Ama o kim bilmiyorum....

NAİM POLAT
 

       BELKİ--yeni-


Kime kalacak tahyurta ulaşmayan hayallerim..
Kime kalacak sanki,toprağa uzanan gölgelerim...
Kime kalacak gün batarken sevinçlerim...
Kime kalacak haaa kime.........
Kime kalacak sanki o yağmurlu günler..
Ayrılamadığım doyumsuz buluşmalar..
Kime kalacak bu sevgim,gecelerim.hayallerim..
Yalnızdır dipleri şimdi suların..
Soğuk,karanlık ve ürpertici..
Köyümüze varmayan su sesleri..
Uyutur belki yıldızları..
Yosun tutmuş taşların üstündeki sevdalarım..
Göğsümde heyecenla taşıdığım umutlarım..
Kime kalacak yaaaaaaaa kimeeeee...
Birileri bana anlatsa..
Belki,o zaman her şey aydınlanacak içimde...
Belkide;kime kalırsa kalsınlar başlayacak..
Bu yorgun bedenimde..

Naim Polat


NİYETLİYİM BÜYÜMEMEYE


BEN,hiç büyümedim öyle bilin
BEN,hala çocuğum
Çocuk gibi kalmaya,niyetliyim büyümemeye...
Bakmayın acı acı gülüşlerime...
Bırakın bakmayın kaşlarımın çatık oluşuna...
BEN,hala çocuğum,niyetliyim büyümemeye.
BEN,ben hala...........
Annemin kucağında,babamın şefkatinde..
Hiç büyümedim,niyetliyim büyümemeye...
Korkma güzelim korkma..
BEN,seninle yaşadığım o köyün.
O sisli toprakların çocuğuyum işte.
Büyümüyorum niyetim...
Çocuk kalmak,çocukluğumu yeniden yaşamak!







 

Bırakında kendi dünyama dalayım
Bırakında yokluğuyla yaşamaya alışayım
Üzülmeyin boşverin sokaklarda öleyim
Beni bu hallere gurur getirdi


Gurur üstün geldi gerçek sevgiden
Neler getirdi bize hiç istemeden
Bu aşkın daha ilkbaharında iken
Beni bu hallere gurur getirdi


Dilerim bu ayrılıga gönlüm katlansın
Anılmaya değer hiçbir mazi kalmasın
Seven kalpler böyle gurur yapmasın
Beni bu hallere gurur getirdi

NAİM POLAT


İSTERDİM--yeni-


Umut olmak isterdim
İnsanı hayata bağlayan
Taş olmak isterdim kaldırımlarda
Hiç değilse bir işe yarayan
Yıldızları koparmak
Kimse görmeden
Takmak isterdim gözlerime
Belki o zaman kimse anlamazdı
Ağladığımı her gece
Ve yine..............
Bir şey olmak isterdim
Bana insan olduğumu hatırlatan
Kaderimle beni başbaşa bırakmayan
Seni unutturup hayata bağlayan

Naim Polat

KÖYÜME GİTTİM--yeni-

Özlemini çektiğim köyüme gittim
Hasretle çantamı alan olmadı
Sağıma soluma hayretle baktım
Sende kimsin gardaş diyen olmadı

Önüme gelenler yeni yetişenler
Neredeyse o eski beni bilenler
Saydım kalanlardan çokmuş ölenler
Sende kimsin gardaş diyen olmadı

Mehmet babadan Sultan anadan
Bizi böyle yaratmış yaradan
Tahyurt köyünün mezarlığından
Yatılı kal gitme diyen olmadı

NAİMim gezdim o yeşil çayırda
Hayallerimi yazdım iki satırda
Ben ölürsem bu satırlar kalsın hatırda
Diye yazdım ama tanıyan olmadı....

Naim POLAT


 


Önce, sevgiyle almıştım seni içime,
Sonra, işledim yavaş yavaş kalbime..
Şimdi sökmek istesem mümkün değil!
Çift dikiş atmışım seni içime..
Lakin; yavaş yavaş sökeceğim kalbimden.
Çünkü devamı yok aynı renk ipliğinden.
Belki izi kalacak kalbimde..
Ama değiştireceğim başka renklerle,
Bir gün içimdeki sevgi panosu biterse;
Her tarafı işlenmiş aynı renk deseniyle,
O zaman hissedeceğim sevmeyi..
Eger başaramazsam bu işlemeyi..
Denemeyeceğim artık;
Başka renk,
Başka desen,
Başka işleme..
Birkaç kere daha dayanamaz...
Bu kalbim sökülüp dikilmeye....
Bırakırım artık çekilsin bir köşeye..
Biçimsiz bir kumaş parçası gibi..
Bırakılır bir çekmeceye..
Kimbilir!
Belki birgün yine devam ederim..
Sevgi panosunu işlemeye...



-------------------------------------------------------

 
SARMADI BENİ BU DÜNYA

Çimenin yeşilinde
Güneşin ışıkları oynar
Denizin mavisinde
Köpükten balonlar
Bana ne lazım
Neden oluyor bunlar
Hiçbirşey beni coşturamadı
İnsanların sesi.........
Gözlerinin rengi,boyu,bosu..
Daha nice güzelliği katar!
Hiçbirşeyi sevmedim
İnsanları sevdiğim kadar
Onlarla sevindim dünyaya geldiğime
Acımadım hiç emeğime
Herşey tozpembeydi bana
Hep yabancı oldum doğaya
İnsanı sevmek varken
SARMADI BENİ BU DÜNYA
Ne beni nede insanları
Kimseyi dünyalı olarak görmedim
Göremedim,göremezdim
Hep çünküler zorladı beynimi
Çünküleri çözmek bana mı mahsustu sanki!
Hep yabancı oldum,ürperdim
İnsanlar varken sarmadı beni bu dünya
Bu dünyanın ne taşı ne toprağı
Nede doğanın allı pullu renkleri
Tek düşündüğüm şey SEVGİYDİ
SAYGIYDI ama herşey toz pembeydi bana
Onlardı hep içimdekiler
O gözler,o yüzler,o doyumsuz gülüşler
O anlatılmaz nice güzellikler
Artık anlıyorum dünyayı
Anlamaya çalışıyorum
İnsanlar varken bana ne lazım ötekiler...

 

 





Bu sayfa hakkındaki yorumlar:
Yorumu gönderen: camuka( a.cakmakmsn.com ), 02.11.2012, 19:26 (UTC):
şiirlerin güzel naim bey ama KÖYÜME GİTTİM şiiri bizim köylü yakınen tanıdığım birine ait. yıllar önce yazmıştı bunu internette de vardır aceba diyorum ondan mı esinlendim yoksa telif hakkı devreye girer izni varmı kardeşimizin

Yorumu gönderen: NAİM( naim_polatwindowslive.com ), 07.02.2009, 09:14 (UTC):
site sahibine sevgilerle.teşekkürler.bir duyarlı tahtyurtlu olarark yazmış olduğum bu şiirlerimi yayınlamanızdan dolayı mutluluğumu dile getirmek isterim.gurur adlı şiirimin ismini boşluk olarak yazmışınız değiştirmenizi rica ederim.tüm duyarlı tahyurtlu hemşehrilerime teşekkürlerimi sunarım.



Bu sayfa hakkında yorum ekle:
İsminiz:
E-mail adresiniz:
Siteniz:
Mesajın:

 

=> Sen de ücretsiz bir internet sitesi kurmak ister misin? O zaman burayı tıkla! <=